Soms zijn er weleens van die dingen die al tijden door je hoofd spoken, die je wilt opschrijven, maar waar het maar niet van komt. Soms gebeurd het dan dat iemand anders ze opschrijft. Dat zijn mooie momenten. Vandaag was zo’n dag. In dagblad De Pers
schrijft Marcel Hulspas over de vreemde tegenstelling dat wij Nederlanders het beter dan ooit hebben, maar toch ontevreden en sceptisch over het heden en de toekomst zijn.
In onze maatschappij zijn problemen klein zeer ten opzichte de problemen van onze ouders, grootouders en de ouders van onze grootouders, ook ten opzichte van veel mensen op andere continenten overigens. We zijn rijker dan ooit, kunnen allemaal naar school, hebben sociale zekerheid en de geneeskunde heeft ongelooflijke stappen gemaakt. Onze problemen zijn klein, maar we worden er toch door geregeerd. Incidenten bepalen de politieke agenda en de media. Gaat er iets mis, dan schreeuwt iedereen om ingrijpen, maar incidenten kunnen nooit worden voorkomen.
Onze politici, die beter zouden moeten weten, waaien het hardst met alle incident-winden mee. De politiek is een spel geworden om de macht, terwijl het een dienst aan de burgers zou moeten zijn. Het spel en zijn regels worden door de burgers al tijden niet meer begrepen, mede doordat valsspelen een intergraal onderdeel is van het politieke spel.
Ondertussen wordt er flink ingehakt op de EU, geldverspilling, inleveren van souvereiniteit en euro-problemen zorgen voor een groeiende eurosceptische houding. De grootste winst van de EU, een stabiel en vreedzaam Europa zegt ons niets meer. De tweede wereldoorlog is vergeten, de spanning van de koude oorlog weg. Vrede in Europa lijkt een gegeven en de stabiliserede rol van de EU zien we niet meer als iets bijzonders. Vergis je niet, dat is het wel.
Met het verstrijken van de tijd is alle ellende uit het verleden vergeten, historisch besef is er amper. Alles wordt gerelateerd aan geld, terwijl het oorlogen, onderdrukking en honger zijn waar mensen voor moeten vrezen. Onze ellende wordt niet bepaald omdat we geen nieuwe plasma tv kunnen kopen of dit jaar niet, 1,2% maar 0% loonsverhoging krijgen of 2x op vakantie kunnen. Althans dat zou je denken, maar in een tijd waarin het soort ellende als oorlog een ver van ons bed show is, blijkt de tv of de vakantie toch van belang.
Wat is het ons waard om de vrede te bewaren. 1000 euro per persoon? Ik denk niet dat iedereen zou betalen.
Vervolgens lees je het boek De Intrede van Christus in Brussel van Dimitri Verhulst. Hij
legt de vinger precies op dezelfde etterende wond als Hulspas, de
ongrijpbare ontevredenheid en het egoïsme in de samenleving. Onwillekeurig denk ik tijdens het lezen constant aan Stefan Zweigs boek De wereld van gisteren. Ook de periode voor de Eerste Wereldoorlog kende dit soort ongrijpbare ontevredenheid. De mensen hadden het toen overigens niet beter dan nu.
Hebben wij de herinnering aan oorlog nodig om sociaal en menselijk te zijn?
Lees Hieronder het hele artikel van Marcel Hulspas.
Bron: http://www.depers.nl/binnenland/617410/Geniet-toch-eens-wat-meer.html
Laten we ons één ding voornemen: stoppen met bang zijn voor alles. Dat is namelijk echt nergens voor nodig.
We zijn allemaal bang. Bang en somber. We zijn bang voor het tuig dat op straat rondzwerft. Voor enge buitenlanders en terroristen, voor de ondergang van normen en waarden, van Nederland en de Nederlandse cultuur. Somber door die zeurende eurocrisis, door de recessie, de steeds weer terugkerende alarmerende berichten over pensioenen, de hypotheeklast en ons inkomen. We worden belaagd door duizend angsten. En we jagen elkaar angst aan.
Neem het nieuwsberichtje, drie weken geleden, van de Besturenraad. Nadat in Nieuwegein een leraar eens stevig had opgetreden tegen een lastpost in de klas, en vervolgens zowaar door de politie werd opgehaald, organiseerde de Besturenraad van het christelijk onderwijs snel een enquête onder zijn leden. Hoe erg was het allemaal? De enquête leverde de bekende klachten op: de leraar heeft minder gezag; er gebeurt veel meer rottigheid dan de buitenwacht weet; ouders willen niet luisteren en ze vinden dat hun kind nooit iets fout doet.

Niet leuk maar ook geen nieuws. Edoch, wat ‘concludeert’ de Besturenraad uit haar enquête? Dat fysiek en verbaal geweld in de klas strenger moet worden gestraft. Leraren hebben, net als ambulancepersoneel en politieagenten, méér bescherming nodig, vindt de Besturenraad. Niet dat de geënquêteerde leraren daar om vroegen – de Besturenraad dénkt dat leraren dat willen. Ze voelt de tijdgeest feilloos aan. We zijn bang. De vraag is waarom. Gaat het écht zo slecht met Nederland?
Is de Nederlandse jeugd echt aan het verloederen?
Die poli’s voor comazuipers, die zijn er toch niet voor niets? Dat klopt. Maar dat wil niet zeggen dat de jeugd meer is gaan drinken. De Nederlandse jeugd behoort al jarenlang tot de gelukkigste ter wereld, en ze rookt, drink en blowt steeds minder. Is ze gewelddadiger dan vroeger? Nee, ook dat is niet waar.
Verloedert het onderwijs, wellicht?
Maar natuurlijk! Waarom zou de overheid anders om de haverklap ander beleid verzinnen – omdat het onderwijs verslechterd? Toch? Nee. Begin deze maand constateerde het CBS dat de gemiddelde leerling het jaar op jaar steeds beter doet; dat we langer naar school gaan en dat steeds minder mensen zonder diploma de school verlaten. Vergeleken met het buitenland is het Nederlands onderwijs uitstekend.
Neemt de criminaliteit toe?
Nee. Natuurlijk zijn er spectaculaire kraken en bloedige overvallen, maar in de volle breedte neemt de criminaliteit al jaren alleen maar af. Nederland is de afgelopen jaren alleen maar veiliger geworden.
En die ‘achterstandswijken’ dan, daar wordt ’t toch steeds erger?
Kletskoek. Criminoloog Monique Koemans (ze promoveerde vorige maand in Leiden) onderzocht elf beruchte achterstandswijken die regelmatig negatief in het nieuws komen, en ontdekte dat slechts in drie van de elf wijken geklaagd werd over overlast door jongeren. Dat hele onderwerp ‘straatterreur’, zo constateert ze, wordt door de media én (in hun kielzog) de politiek zwaar overdreven. Uit behoefte aan sensatie.
Maar echt iedereen wil toch zwaardere straffen?
Nee. Staatssecretaris Teeven beweerde onlangs dat dat wél zo was, want dat had hij in de tram gehoord. Een heel gekke tram. De helft van de Nederlanders is vóór zwaardere straffen (we zijn al koploper, overigens), maar de helft is daar gewoon tégen.
En dan moeten we ook steeds harder werken!
Nee. In oktober van dit jaar onthulde het Sociaal Cultureel Planbureau dat we gemiddeld een uur per dag mínder werken dan andere Europeanen. We hebben het hier heel relaxed.
Maar we moeten wel steeds weer inleveren!
Het is natuurlijk vreselijk om te horen dat ‘de koopkracht’ met 1,25 procent naar beneden dreigt te gaan, maar laten we niet vergeten dat het gemiddeld gezinsvermogen de afgelopen tien jaar gemiddeld met 4 procent per jaar is gestegen, en de afgelopen vier ‘zware jaren’ altijd nog gemiddeld met ruim 3 procent. Dat blijkt uit het in september verschenen Global Wealth Report 2011. We kunnen heel goed klagen, maar ondertussen zijn we nog nooit zo rijk geweest.
Geen wonder dat we steeds asocialer en botter worden…
In de Tweede Kamer wellicht – maar daarbuiten: nee. Uit de vorige maand verschenen Atlas van Europese Waarden, gebaseerd op langlopend Europees onderzoek, blijkt dat Nederlanders, vergeleken met andere volken, zeer sociaal zijn, en zeer maatschappelijk betrokken. Als het gaat om solidariteit met zieken en armen, laten we alle andere Europeanen vér achter ons. We zijn helemaal niet asocialer aan het worden.
En daarom zijn we allemaal zo ongelukkig…
Helemaal niet. Negen van de tien Nederlanders noemt zichzelf gelukkig, en geeft zijn leven ‘op dit moment’ een 7,5 tot 8. En zeker, een op de vijf Nederlanders heeft officieel een of andere psychische stoornis, maar ondertussen noemt tweederde van hen zichzelf nog altijd gelukkig.
Nederlanders zijn tolerant, gelukkig en sociaal. Dat blijkt uit ieder onderzoek – maar daaruit blijkt dan ook steeds weer dat we erg somber zijn over de wereld om ons heen. Veel te somber. We laten ons te makkelijk van alles op de mouw spelden door alarmistische politici en de media, met hun eeuwige liedje van ‘steeds erger’, ‘steeds slechter’ en altijd weer ‘schokkend’. Bedenk, in die kringen zijn de nuchtere feiten maar al te vaak ondergeschikt aan een eigen ‘waarheid’, bedoeld om u angst aan te jagen. Want angst scoort.
2011 is bijna voorbij. Volgens velen het somberste jaar ooit. Straks wordt het 2012. Mocht u nog op zoek zijn naar een goed voornemen voor dat jaar, dan heb ik wat voor u: luister niet te veel naar politici of naar die schreeuwende media. Wees voorkomend en vriendelijk, geniet van het leven en vergeet nooit: dit is een prima land.
Wil je op de hoogte blijven en/of Steun je onze strijd tegen de verwildering van Nederland? Sociale Media zijn hiervoor van groot belang. Stel je vrienden/familie/kennissen op de hoogte, verspreid de artikelen door ze te ‘Liken’ of “Sharen”. Op de site vindt je genoeg media plug-ins, gebruik die! Op de hoogte blijven kan op verschillende manieren:
- Like ons op Facebook (Verwildering van Nederland)
- Volg ons op Twitter @Verwildering
- Meld je aan voor de nieuwsbrief en ontvang updates
- Wil je meer doen, schrijf een artikel voor www.verwilderd.nl en mail dat naar
Verwilderd.nl@gmail.com